Stressen

Leven in een samengesteld gezin geeft bij tijd en wijle spanning. Een mens onder stress vertoont een aantal eigenschappen die grote invloed hebben op onszelf, op onze relatie en ons gezinsleven.
Regelmatig verzuchten ouders van een samengesteld gezin: ”Dat heb ik toen en toen verkeerd aangepakt”, of: “dat heb ik over het hoofd gezien en daardoor zijn een aantal negatieve dingen ontstaan”. Vaak zijn het vaders en moeders die normaal een goed inlevingsvermogen hebben en het zichzelf verwijten dat ze niet gezien hebben dat gezinsleden het moeilijk hadden.
Bijna altijd vertellen deze ouders dat ze op dat moment gespannen waren door andere bijkomende zaken. En dat verklaart een hoop.
Onder stress produceert ons lichaam stoffen die het individu helpen te overleven maar die helaas ook ‘bijwerkingen’ hebben.

Stress veroorzaakt namelijk de volgende verschijnselen:

  • Stress vermindert of blokkeert het inlevingsvermogen naar anderen, zelfs naar je eigen kinderen. De mens bundelt alle krachten om zelf te overleven.
  • Stress vermindert of blokkeert het vermogen om waarschuwingssignalen van anderen op te vangen.
  • Stress vermindert of blokkeert het vermogen tot het geven van ouderlijke zorg.

Voor de partnerrelatie heeft stress ook een grote betekenis:

  • Stress veroorzaakt een vermindering of blokkade van je relationele vaardigheden.
  • Stress vermindert of blokkeert het vermogen om met elkaar te communiceren.

Kinderen die te maken hebben met stress vertonen de volgende verschijnselen:

  • Stress bij kinderen veroorzaakt gedrag waarin emoties op een negatieve manier worden afgereageerd. Agressie, grote monden, slaan, schoppen, pesten, "klieren", afstand nemen, in zichzelf keren of ander afwijkend gedrag.
  • Stress bij kinderen veroorzaakt gedrag dat hoort bij een vroegere levensfase, dan waar ze zich op dit moment in bevinden. Ze plassen weer in bed of gedragen zich "als een klein kind", of klampen zich aan hun ouders vast.

Als alle gezinsleden gestresst zijn, wat in samengestelde gezinnen nogal eens voorkomt, kun je je voorstellen dat men door elkaars stressverschijnselen nog gestresster wordt.

In het boek "Therapy with stepfamilies" uit 1996 van Emily en John Visher staat een lijst van spanningverhogende situaties voor kinderen in samengestelde gezinnen. Door middel van een vragenlijst die kinderen tussen de 12 en 19 jaar oud hadden ingevuld, heeft men deze kunnen samenstellen.
Ze zijn hieronder in volgorde van belangrijkheid weergegeven:

  1. Je biologische ouders horen ruziën over de telefoon of aan de deur en meemaken dat je ouders elkaar over en weer zwart maken.
  2. Je andere ouder niet om je heen hebben.
  3. Je ouder en stiefouder horen of zien ruzie maken.
  4. Klem zitten tussen je beide biologische ouders.
  5. Aanpassen aan nieuwe regels die je stiefouder heeft ingesteld.
  6. Je stiefouder moeten gehoorzamen.
  7. De schuld krijgen van alles wat er verkeerd gaat.
  8. Merken dat je eigen ouder meer doet voor de stiefkinderen dan voor jou.
  9. Je kamer moeten delen met andere kinderen uit het gezin.
  10. Het gevoel krijgen dat ze je liever niet om zich heen zouden willen hebben.
  11. Wensen dat het allemaal kon veranderen en zou kunnen worden als voor de scheiding.
  12. Een stiefouder hebben die jou vertelt wat je moet doen.
  13. Het gevoel hebben dat het van jou afhangt of dit gezin een succes wordt.

Stress kun je niet volledig uitbannen, het hoort helaas bij het leven en bij onze samenleving. Maar we kunnen wel proberen extra alert te zijn op de probleemgebieden, nu we de verschijnselen en gevolgen van stress kennen.
Ook door deze ‘top-spanningslijst’ lijst te kennen, kunnen we voor onze kinderen èn onszelf alert zijn in stressvolle tijden, erover praten en bewust momenten van ontspanning creëren.

En daardoor ervaren wij, als ouder en stiefouder, ook weer wat minder stress.

e-max.it: your social media marketing partner
Top